GÖKHAN EVLİYAOĞLU

ÖZGEÇMİŞİ

Evliyaoğlu Malatya’da doğdu. İstanbul Üniversitesinde Hukuk, Ankara Üniversitesi Basın Yayın ve Halkla İlişkiler Fakültesinde İletişim, Federal Almanya’da Psikoloji öğrenimi ve ihtisası yaptı. Ankara Gazi Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olarak hizmet verdi ve İletişim Psikolojisi üzerine master yaptı. 1961 - 1964 döneminde Adalet Partisi’nden Balıkesir Milletvekili seçildi. Başbakanlık Basın Yayın Genel Müdürlüğünde, Başbakanlık Atom Enerjisi Kurumunda Daire Başkanlıkları görevlerinde bulundu. Milli Eğitim Bakınlığında Bakanlık Müşavirliği, Federal Almanya’da Köln Başkonsolosluğunda Eğitim Ataşeliği, Bonn Büyükelçiliğinde Çalışma Başmüşavirliği ve Basın Ataşeliği görevlerinde bulundu.

İlkokul sıralarından başlıyarak şiir, edebiyat, hitabet ve resim alanlarında başarılı denemeler yapan Gökhan Evliyaoğlu bu dallarda ortaokul yıllarından bu yana ödüller aldı. Sanat çalışmalarının, fikir ve çalışma hayatının yanısıra lise döneminde başlayan yazarlık ve gazetecilik mesleğinin her dalında çalıştı. Son Havadis, Yeni İstanbul gazetelerinin ve Düşünen adam dergilerinin sahipliklerini, Genel Yayın Müdürlüklerini ve başyazarlıklarını sürdürdü.

Gökhan Evliyaoğlu, bütün çalışma hayatı boyunca kültür ve sanat hareketlerinin içinde olmuş, şiir, edebiyat ve felsefe alanlarındaki faaliyetine ara vermemiştir.

Evliyaoğlu’nun yayımlanmış eserlerinden bazıları şunlardır : “Nerede Duruyoruz ?”, “Türk İktisat Tarihi”, “İletişim Psikolojisi”, “Kitle İletişim araçlarının Toplumsal Organizasyonu”, “Konuşma Sanatı”, “Dil ve edebiyat Sorunlarına Giriş”, “Milliyetçiliğimizn Ön Hedefleri”, “Dördüncü Cemre”, “Konstantinıyye Kızılelması”, ”Atatürk’e Sevgilerle”, “Kemalname”, “Çocuk ve Dua”, “Filozofca”, “Praktische Psychologie”, “Türkische Existenzphilosophie"

O zamanlar "medya"lafı yoktu.   1950'li yılların sonuna doğru, daha açık bir ifadeyle en sonuncusuna yaklaşırken ve 1960 yılları boyunca tek radyosu, gazeteleri ve dergileriyle ve de fısıltılarıyla beterin beteri bir cıvıklaşmaya sürüklenen basın yayın ortamında mustarip millet çoğunluğuna ve onun yönetim kadrolarına boşaltılan çamur dereleri karşısında basın ve siyaset ahlakının karşı gelinmez bir direnişinin adı idi "Havadis"...
Bu bir iddia mı? Hayır, bir gerçek... O zamanlarda ergenlik çağını hatta büyüklerinden dinlemek yolu ile ilk gençliklerini yaşayanlar ve tabii O çağı yaşayan olgunlar çoğunluğu, bu gerçeği unutmamışlardır.
Bilmeyenler, hatırlamayanlar, "kütüphanelerde saklı kalan tarih"i okumağa başladıkça ve okudukça öğreneceklerdir.
Bab-ı Åli mi?..
Bab-ı Ådi mi?..
Sorusu işte o zamanlardan kalma toplumsal bir soru idi.
Sonra, Bab-ı Ådi'nin çamur deresi "Havadis"in üstünden geçti. Havadis'i boğacaklarını, hatta boğduklarını zannedenler, "Havadis"in çamur gölünden fışkıran pırıl pırıl bir fıskiye gibi, "Son Havadis"olarak yeniden doğduğunu gördüler. "Bab-ı Adi"nin değil Bab-ı Ali"nin sesini duydular.
Takvim, 1961 Mart'ının onuncu gününü gösteriyordu. Çamur dereleri, bu kalelerin üzerinden geçemeyeceklerdi ;
Aldatılmış gençleri, çarpık ideoloji(!)lerin yer altı ve yer üstü güçlerini kullandılar... Kendileri için daima "basın özgürlüğü" isteyenler, tıpkı "Havadis"e yaptıkları gibi, "Son Havadis"e de yakıcı, yıkıcı, öldürücü saldırıları kışkırttılar.
   Zamanın en güçlü siyasal halk hareketini temsil eden "Adalet Partisi"nin basın bayrağı halindeki "Son Havadis" aslında gerçek özgürlüğe karşı çıkan aldatılmışların tahripkar eylemleri karşısında, göz kırpmadan asil görevini sürdürdü.
Fakat yıkılmış, yakılmış bir enkazın altından "Son Havadis"çiler bu defa "Yeni İstanbul" gazetesiyle çıktılar.
Havadis"ten, "Son Havadis"e oradan "Yeni İstanbul"a geçen, düşünen ve yazan öncü kadro, bu gazeteyi 5 ocak 1962'de ele aldıkları zaman iki-üç bin okuyucuya sesleniyordu. Yeni kadro'nun elinde "Yeni İstanbul"un tirajı yüz bin, iki yüz bin, üç yüz yetmiş bin'e yükselmişti. Evet yıllar; 1962-1964 idi.
   Kaleden kaleye sürüp giden bubüyük mücadelede, kurulduğu günden beri kaleleri birbirine bağlıyan bir haberci güvercin gibiydi "Düşünen Adam"..    Karşı kanatta, en çoğu 20.000'lik tirajı aşamayan siyasi dergiler karşısında Düşünen Adam 80.000 tiraja rahatça yükselmişti.
Kısaca şu ifade basın ve siyaset tarihimizin önemli bir dönemecini özetleyebilir :
Havadis, Son Havadis, Yeni İstanbul ve Düşünen Adam olmasaydı, Türk kamuoyu çok sayıda partiye bölünecek ve bir Adalet Partisi kurulmuş olmayacaktı.
Olsa bile 27 Mayıs 1960 sonrasında tarihe karışan Demokrat Parti'nin mirasını paylaşmak isteyen 16 siyasi partiden biri gibi ufalanıp gidecekti.
Havadis, Son Havadis, Yeni İstanbul gibi gazetelerin ve Düşünen Adam gibi bir derginin yoksunluğundan dolayı Adalet Partisi"nden doğan bugünkü sağ partilerin hazin durumu, bu gerçeğin bir kanıtı değil midir ?..
Bakalım, şimdi, Elektronik gazeteciliğin bir örneği olarak İnternet ekranlarında, yeniden, onu özleyenlerin, bekleyenlerin huzuruna çıkan ve yakın bir zamanda yazılı basında da yerini alacak yeni Düşünen Adam sizlerin katkılarıyla tarihi misyonunu yeniden ifade edebilecek mi ?
Bu çabanın iradesine sahip olduğumuza inanıyoruz.